Laten we eerlijk zijn voordat we losgooien: bijna elke baai tussen Port des Porroig en Es Cubells is óók over land bereikbaar — als je je huurauto een stoffig zandpad af durft te sturen. Waarom liggen de verborgen baaien aan de zuidkust van Ibiza dan toch vol boten in plaats van handdoeken? Omdat dit de lunchkust van het eiland is. Elke baai kijkt hier naar het zuiden op open zee, ligt uit de heersende zomerbries, en achter meer dan één kiezelstrandje zit een serieus visrestaurant. De stranden waar je écht niet met de auto kunt komen hebben een eigen gids — dit verhaal gaat over een kust waar aankomen over water simpelweg het betere idee is.
Waarom de verborgen baaien aan Ibiza's zuidkust de hele zomer vlak liggen
De geometrie doet het meeste werk. Op een doorsnee zomerdag komt de bries op Ibiza uit de noordelijke helft van het kompas, en deze kust keert die wind letterlijk de rug toe. De wind waait van het land af, dus het eerste stuk zee onder de kliffen blijft glad, zelfs als in Santa Eulalia de vlaggen strak staan. Daarom voelen de ankerplaatsen van Porroig tot Es Cubells in juli als een privémeer.
De ene wind die alles verandert is de llebeig, de zuidwester. Deze baaien kijken naar het zuiden, dus zuidelijke deining rolt er recht naar binnen en maakt van een lunchankerplaats een wasmachine. Onze schipper checkt de avond tevoren het weerbericht: noordcomponent, groen licht; een aantrekkende zuidwester, en we draaien de boeg gewoon naar een betere hoek van het eiland. Dat is het hele geheim van deze kust.
Port des Porroig: de natuurlijke haven die de tijd vergat
Je kunt via smalle weggetjes het schiereiland van Porroig afrijden, maar eigenlijk klopt maar één aankomst: over zee. Dit is letterlijk meer een natuurlijke haven dan een baai — zo'n 150 meter lichte kiezels, volledig omringd door casetas varadero, de traditionele boothuisjes die de vissers hier nog altijd gebruiken, met hellingen die zo het fijne grind en het heldere water in lopen. De baai is bijna helemaal gesloten en uitstekend beschut, een van de best beschutte ankerplekken van de hele zuidkust — en toeristen vinden hem zelden. Als de motoren hier stilvallen, is het ratelen van onze eigen ankerketting meestal het hardste geluid in de baai.
Es Xarcu: eerst ankeren, dan de rode garnalen
Es Xarcu is een kiezelbaai van ruim honderd meter met opvallend helder water — en een van de klassieke bootlunches van Ibiza. Het visrestaurant boven het strand heeft de tafels op de ankerplaats gericht en noemt zelf "over zee, ankerend voor de deur" als standaard manier van aankomen; over land is het laatste stuk een onverhard pad door de urbanisatie erboven, rustig en voorzichtig rijden. Verse vis en rode garnalen zijn de reden dat mensen er het eiland voor oversteken. Wij gooien het anker uit voor het strand, zetten iedereen af voor de lunch en halen jullie weer op als de laatste koffie op is — met de boot in zicht van je tafel.
Es Torrent: het restaurant met een baai eraan vast
Volledige eerlijkheid: naar Es Torrent loopt een bewegwijzerde weg, al is het een steile zandweg. De baai staat in dit rijtje omdat het een van de beroemdste eet-vanaf-je-anker-plekken van het eiland is — een klein kiezelstrand dat bekender is om zijn gevierde traditionele restaurant dan om zand dat er niet ligt. Rijstgerechten en verse vis worden hier al tientallen jaren aan bootgasten geserveerd; de ankerplaats ervoor hoort bij het ritueel. De baai kijkt pal zuid: heerlijk beschut bij de gebruikelijke noordenbries van de zomer, onaangenaam zodra er zuidelijke deining opstaat — een schoolvoorbeeld van waarom wij eerst de wind lezen en dan pas een tafel beloven.
Ses Boques: het stille begin van het wilde stuk
Ses Boques is eerlijk gezegd prima bereikbaar: vanaf de kerk van Es Cubells loopt zo'n anderhalve kilometer onverharde weg tot vlak boven het strand, en vanaf de mirador daalt een trappenpad af. We nemen de baai toch op, want dit is de poort naar het wildste stuk van deze kust. Het strandje zelf is een heel klein kiezelstrand in een abrupt, ruig landschap onder de kliffen van Es Cubells, met een al jaren draaiend Ibicenco-familierestaurant met lokale rijst- en visgerechten. Vanaf hier werkt een rotsig, schaduwloos kustpad zich in 40 tot 60 minuten richting Cala Llentrisca — vanaf het dek is het twee minuten glijden onder diezelfde kliffen, met een duik als beloning in plaats van een klauterpartij.
Es Cubells: verstopt in het volle zicht
Het strand onder Es Cubells bereik je via een smalle weg onder het klifdorp, dus nee, geheim is het niet. Toch blijft het er hardnekkig rustig, omdat vrijwel iedereen doorrijdt naar Cala d'Hort. Wat overblijft is een smalle strook kiezels en rots met helder water en weinig mensen — en vanaf het water een van de herkenningspunten van de zuidkust: het witte kerkje van Es Cubells op de klifrand, hoog boven je ankerplaats. Open naar het zuiden, kalm bij noordenwind, zoals alles aan deze kust.
Zo varen wij de lunchkust vanuit Santa Eulalia
Dit stuk kust past precies in een charter van een hele dag — acht uur, meestal van 10:00 tot 18:00 — vanaf onze ligplaats in Santa Eulalia. We varen zuidwaarts langs Cala Llonga met het silhouet van Dalt Vila voor de boeg, ronden de zuidpunt van het eiland, en dan liggen de baaien keurig op volgorde: een ochtendduik bij Porroig, lunch voor anker bij Es Xarcu of Es Torrent, een lome middag onder de kliffen van Es Cubells. Wie nog puf heeft, vaart met ons door naar het westen, waar Es Vedrà uit zee oprijst, voordat we de steven naar huis wenden.
Twee praktische tips van de bemanning. Eén: in juli en augustus zijn deze terrassen klein en gewild — reserveer vooruit en geef onze schipper je lunchtijd door, dan bouwen wij de dag eromheen. Twee: staat er een stevige zuidwester in de verwachting, forceer het dan niet. Dat is de dag waarop deze kust nee zegt — en de dag waarop ons thuiswater aan de oostkust laat zien waarom wij graag opties hebben. De baaien liggen er bij de eerstvolgende noordenwind weer vlak en glinsterend bij.
