De verborgen baaien van Noord-Ibiza blijven om de simpelste reden ter wereld leeg: er loopt geen kustweg. Tussen Portinatx en Cap Nunó keert het eiland zijn wildste kant naar zee — kliffen van ruim 200 meter, dorpen ver landinwaarts, en elk pad naar het water is een serieuze klauterpartij over losse stenen, of in één berucht geval een vissersladder met stukken touw. Vanaf het water zijn diezelfde baaien twee minuten ankerketting. Dit is het noordkust-hoofdstuk van onze grote gids over stranden op Ibiza die je alleen per boot bereikt: zes stops, in de volgorde waarin onze schipper ze aandoet op een dag rond de noordpunt vanuit Santa Eulalia — elk met een eerlijke noot over de bereikbaarheid over land, want een paar ervan kún je te voet halen als je het écht wilt.
Port de ses Caletes: botenhuisjes aan de voet van de Mala Costa
Eerlijkheid eerst: hier kún je met de auto komen. Wat de kaart verzwijgt: de toegangsweg is een van de langste, smalste en slechtst aangegeven strandwegen van heel Ibiza — steil, stukken eenbaans, met bordjes "Propiedad Privada" die je bij elke splitsing doen twijfelen. Per boot is het een simpele stop onder de kliffen van de Serra de la Mala Costa, vlak bij de meest afgelegen hoek van het eiland. De baai zelf is een miniatuur: een strook kiezels, een rij vissersbotenhuisjes, glashelder water boven steen. Ze ligt pal op het noorden — vol open als de Tramuntana staat, spiegelglad op een dag met zuidenwind. Voorzieningen zijn er niet. Dat is precies de charme.
Es Canaret: de baai die een landgoed niet dicht kreeg
Een klein stukje ten oosten van Benirràs, tussen Benirràs en Cala Xarraca, ligt een baaitje met doorzichtig water, oude botenhuisjes en een bijzonder verhaal. Het wandelpad loopt over het terrein van het voormalige landgoed van Siegfried Otto, en de eigenaar probeerde het herhaaldelijk af te sluiten — tevergeefs, want stranden zijn in Spanje publiek domein, en dus bleef het gemarkeerde "Sendero Público" bestaan. In de praktijk vindt bijna niemand de ingang, dus de meeste bezoekers komen zoals wij: over zee. Zelfs in augustus blijft het er stil. Noordgericht, zoals deze hele kust — bewaar hem voor een zuidenwinddag.
Illa Murada: eromheen varen en snorkelen — aan land gaan mag niet
Voor Port de Sant Miquel, zo'n 200 meter uit de kust, rijst een ommuurd eilandje op uit 25 meter hoge klifwanden, recht tegenover de wachttoren Torre des Molar. Bovenop liggen ruïnes van een bouwwerk van steen en mortel dat mogelijk teruggaat tot de Feniciërs — "Murada" betekent ommuurd. Voor de duidelijkheid over de regels: dit is een beschermd microreservaat van 17.500 vierkante meter met een eigen ondersoort hagedis en endemische slakken, en aan land gaan is verboden. Geen verlies, want de hoofdprijs ligt onder water. Er lopen tunnels dwars door het eilandje, duikers kennen er een grot met lichtvensters op zo'n vijftien meter, en de wanden zitten vol sponzen en zeesterren. Wij varen er langzaam omheen, leggen de motoren stil, klappen de zwemtrap uit en delen de snorkelsets uit die standaard aan boord liggen.
Es Portitxol: een hoefijzer van vissershuisjes
Onder Cap Rubió ligt Es Portitxol, hét visitekaartje van de noordkust: een bijna perfect hoefijzer van kiezels, omringd door traditionele casetas varadero — de oude bootschuurtjes van de vissers — met kraakhelder water boven een bodem van kiezel en rots. Over land kost het je 25 à 30 minuten dalen vanaf de urbanisatie Isla Blanca: eerst een kapotgereden stuk asfalt, dan een onverhard pad langs de klifrand, gemarkeerd met blauwe pijlen en glad na regen — en ruim een halfuur klimmen op de terugweg, midden in de middaghitte. Vanaf het dek opent het hoefijzer zich gewoon voor je boeg. De baai kijkt naar het noordwesten: goed beschut bij zuiden- en oostenwind, open als wind of deining uit het noorden komt. Neem alles zelf mee; de baai biedt niets dan zichzelf.
Cala d'Albarca: een amfitheater van 200 meter
Cala d'Albarca is een van de grootste en wildste baaien van het eiland: een amfitheater van kliffen van meer dan 200 meter, zonder zandstrand — alleen rotsblokken, steen en opvallend helder water. Over land: een onverharde weg vanaf Sant Mateu naar een ruw parkeerveldje, daarna 30 tot 45 minuten afdalen over losse stenen, met aan het eind van de dag een pittige klim als toegift. De meeste mensen die Albarca ooit echt zien, zien het vanaf het water — en zo maakt het ook de meeste indruk: wij nemen gas terug en varen stapvoets vlak onder de wanden, waar het motorgeluid van de rots terugkaatst en gesprekken vanzelf stilvallen. Open naar het noordwesten, dus dit vraagt om een rustige dag of zuidenwind.
Ses Balandres: de zwaarste strandtoegang van Ibiza
Tegenover de eilandjes Ses Margalides, zo'n 1,9 kilometer ten noorden van Santa Agnès de Corona, verschuilt zich een piepklein rotsbaaitje dat algemeen geldt als de zwaarste strandtoegang van Ibiza: een gammele houten vissersladder, drie of vier stukken touw en tot slot een rotswand van een meter of vijftien — 45 tot 60 minuten enkele reis, uitsluitend voor geoefende wandelaars zonder hoogtevrees. De ladders en touwen worden informeel onderhouden door lokale vissers. Vanaf zee is het het makkelijkste wat er is: rustig aanlopen, anker neer, en zwemmen waar vrijwel nooit iemand zwemt, met loodrechte kliffen aan drie kanten. Noordwestgericht en open voor noorden- en westenwind; kalm op zuidelijke dagen.
Wind lezen: wanneer de verborgen baaien van Noord-Ibiza spiegelglad liggen
Elke baai in dit artikel kijkt naar het noorden of noordwesten, en dat ene feit is de sleutel tot deze hele kust. Bij zuiden- of zuidoostenwind ligt de noordkust in de luwte van het eiland en wordt het water glas — dáár is deze route voor gemaakt. Staat de Tramuntana uit het noorden, dan vangen dezelfde baaien wind en deining recht op de kop en zetten wij de boeg naar een beschutte kant van het eiland. Onze schipper leest de avond ervoor het weerbericht en zegt je eerlijk of morgen een noorddag is. Zijn je data flexibel, kijk dan in ons maandoverzicht van het vaarseizoen op Ibiza wanneer rustige dagen het meest voorkomen.
Zo werkt de dag rond de noordpunt vanuit Santa Eulalia
Vanaf ligplaats H17 in Marina Santa Eulalia is de noordkust een volledige dagtocht: acht uur, meestal van 10:00 tot 18:00. Het eerste stuk voert door ons thuiswater aan de oostkust, langs Es Canar en Tagomago, dan om de noordoosthoek — en vanaf daar loopt de kust in rap tempo leeg. De NAVAN S30 is voor precies zo'n dag gebouwd: schaduwzeilen voor- en achterop voor de hete uren, een eigen toilet benedendeks, koude drankjes binnen handbereik van de teakhouten tafel en snorkelsets inbegrepen — geen overbodige luxe op een kust waar geen enkele stop ook maar een kiosk heeft. Maximaal tien gasten, altijd met schipper. Vertel ons wat voor dag je wilt — lange zwemstops, snorkelen bij Illa Murada, een traag halfuur onder de wanden van Albarca — en wij bouwen de route om de wind heen, niet andersom.
