Iedereen kent de voorkant van Ibiza's westkust: het onwerkelijke blauw van Cala Comte, de beachclubs van Cala Bassa, ligbedden die om elf uur al vergeven zijn. Bijna niemand kent wat er nét naast die ansichtkaart ligt — en precies daar draait onze schipper de boeg heen. De geheime baaien van Ibiza's westkust zijn een andere wereld: zandstenen plateaus zonder bar en zonder muziek, een klif met de enige prehistorische rotstekeningen van het eiland, en een keten beschermde eilandjes waar je omheen mag varen maar nooit voet aan wal zet.
Dit is de eerlijke versie van dat verhaal. Is een baai gewoon te belopen, dan zeggen we dat; is een eilandje wettelijk verboden terrein, dan zeggen we dat ook — de halve charme van deze kust is juist dat delen ervan voor iederéén onbereikbaar blijven. Zie dit als het westkust-hoofdstuk van onze gids over stranden op Ibiza die je alleen per boot bereikt, geschreven vanaf het water.
De geheime baaien van Ibiza's westkust, één voor één
Punta Galera: het zandstenen amfitheater
Eerlijkheid eerst: Punta Galera is geen boot-only geheim — vlak vóór Cala Salada zit een onaangegeven afslag en daarna is het vijf tot tien minuten over een ruw pad, dus alleen ben je er zelden. De kaap verdient haar plek omdat ze hét herkenningspunt van dit stuk kust is: vlakke natuurlijke zandsteenterrassen, de erfenis van een oude steengroeve, als planken gestapeld boven diep en opvallend helder water — al decennia een naturisten- en zonsondergangsklassieker, met instap direct in diep water en nergens een trapje. Per boot sla je het parkeergedoe over en zwem je vanaf de buitenkant naar de richels toe, sowieso de mooiste kant. De punt ligt open naar het noordwesten: spiegelglad bij oostenwind, onrustig bij wind uit west of noord.
Ses Fontanelles en Sa Cova des Vi: de beschilderde klif
Voorbij Cap Nunó wordt de kust ruig, en zo'n vijftig meter boven de waterlijn zit iets unieks: Sa Cova des Vi, de grot met de enige prehistorische rotstekeningen van de Pitiusen — in 1917 ontdekt door Henri Breuil en door onderzoekers gedateerd in de bronstijd of, vanwege de scheepsmotieven, in de Punische tijd. Goed om te weten: de grotmond is ter bescherming afgezet met een hek, en over land is het ruim een uur klauteren vanaf Cala Salada zonder veilige afdaling naar zee. Vanaf het water is het simpel: wij nemen gas terug en glijden vlak onder de beschilderde klif door — dichter bij het oudste kunstwerk van Ibiza kom je nergens legaal.
Cala d'en Sardina: alleen zijn onder de grote wanden
Op papier loopt er een pad naar beneden vanaf het plateau van Santa Agnès; in de praktijk wordt die afdaling omschreven als gevaarlijk en ongeschikt voor wie hoogtevrees heeft, en het begin van het traditionele pad is deels afgesloten door een omheind terrein. Over zee is het een eenvoudige ankerplek: een afgelegen kiezelbaai onder hoge kliffen, met een zeegrot om met de SUP in te steken en een gedocumenteerde klimrots erboven. De baai kijkt naar het west-noordwesten en vraagt dus om een kalme dag of oostenwind — in ruil krijg je felle middagzon en, de meeste dagen, volstrekte stilte.
Caló d'en Real: vijftig meter niemand
Tussen Cala Tarida en Cala Molí — uitgerekend het drukste stuk kust van het eiland — verschuilt zich een keienbaai van amper vijftig meter lang. Officiële strandgidsen noemen de toegang te voet moeilijk tot vrijwel onmogelijk: een klauterpartij onder aan de klif, onder een onaangegeven urbanisatie, zonder bus en zonder bordjes. Zelfs in het hoogseizoen raakt de baai zelden meer dan een derde gevuld. Per boot kost het geen enkele moeite: de ketting loopt uit over zand, de motoren vallen stil, en de drukste kust van Ibiza wordt ineens heel erg stil.
De eilandjes-safari: eromheen, nooit erop
De tweede helft van het geheim van deze kust bestaat niet uit baaien. Voor de kliffen van Santa Agnès en voor Cala Comte liggen eilandjes die als natuurreservaat beschermd zijn, plus één dat simpelweg privébezit is. De regel voor allemaal: eromheen varen, zwemmen en snorkelen waar het kan — maar aan land gaan mag niet. Dat is geen beperking van de dag; het is er de kern van. Alleen een boot komt hier überhaupt in de buurt.
Ses Margalides: door de poort
Twee eilandjes — Picatxo en Sa Foradada — liggen zo'n vijfhonderd meter voor de loodrechte kust van Santa Agnès, tussen Cap Negret en Punta des Castellar. Op de 45 meter hoge wanden broeden zeevogels en roofvogels: aan land gaan is verboden en realistisch gezien ook nergens mogelijk. De hoofdprijs is de natuurlijke boog dwars door Sa Foradada. Bij écht kalm weer kan een boot van ons formaat er doorheen — de rots schuift traag boven de T-top voorbij, de motoren draaien stationair, en iedereen aan boord gaat ongemerkt zachter praten. Onder water liggen grotten, tunnels en wanden die richting de zestig meter afdalen; de snorkelsets liggen aan boord.
Sa Conillera, S'Espartar en Ses Bledes: het Ponent-reservaat
Je kent deze eilandjes al zonder hun namen te kennen: het zijn de silhouetten op elke zonsondergangsfoto van Cala Comte. Samen vormen ze de Illots de Ponent, beschermd binnen hetzelfde reservaat als Es Vedrà en Es Vedranell; zonder vergunning aan land gaan is verboden. Sa Conillera, de grootste, draagt een werkende vuurtoren, en elk eilandje heeft zijn eigen populatie endemische muurhagedissen, met broedende zeevogels boven rijke zeebodems. Wij varen er stapvoets langs, dicht genoeg om de rots te lezen — minder sightseeing dan een grens bezoeken die je belooft niet over te steken.
S'Illa des Bosc: de turquoise-machine
Pal voor Cala Comte ligt S'Illa des Bosc, een privé-eilandje dat geregeld wordt genoemd als een van de duurste privé-eilanden ter wereld — ook hier ga je niet aan land. Maar daar ging het nooit om. De ondiepe geul tussen het eilandje en het strand ís de machine achter het elektrische turquoise waar Cala Comte beroemd om werd. Vanaf het zand fotografeer je die kleur; vanaf de boot lig je er middenin, met beslagen glazen op de teakhouten tafel en de romp boven wit zand alsof je op glas geparkeerd staat.
Windwijsheid: wanneer deze kust werkt
De westkust is een mooiweerkust, en de regel vanaf de stuurstand is simpel: oosten- of noordoostenwind betekent spiegelglad water op elke plek hierboven; westelijke of zuidwestelijke deining betekent dat we ergens anders heen gaan. Punta Galera en Cala d'en Sardina liggen open naar het noordwesten en voelen een westelijke zee als eerste, en de boog van Ses Margalides is strikt iets voor een kalme dag — bij twijfel bewonderen we hem van buitenaf, en ook dan is de omweg het waard. Onze schipper leest het weerbericht de avond ervoor en nog eens aan de steiger; rolt het uit het westen, dan draaien we het plan om naar ons beschutte thuiswater aan de oostkust. Deze kust loopt niet weg.
Zo maak je er een dag van vanuit Santa Eulalia
Vanaf onze ligplaats H17 in Marina Santa Eulalia is dit onze volledige dagroute west: zuidwaarts langs het silhouet van Dalt Vila, om de zuidpunt van het eiland, en dan het moment dat elk gesprek aan boord stillegt — Es Vedrà die uit zee oprijst terwijl de westkust zich opent. Een volledige dag geeft je acht uur, meestal van 10:00 tot 18:00, en de volgorde blijft flexibel: zwemstops, een lange lunch voor anker, de Seabob in de geul bij S'Illa des Bosc als je die hebt bijgeboekt. Tref je het, dan eindig je voor Cala Comte terwijl de zon achter de Ponent-eilandjes zakt — een schouwspel dat we apart beschreven in onze gids over de zonsondergang vanaf het water.
Ons advies: gun deze route een dag met oostenwind, neem rifvriendelijke zonnebrand mee en laat de eilandjes precies zo vreemd en ongerept achter als je ze aantrof. Dat is wat deze kant van het eiland geheim houdt.
